Теоријата на скршени прозорци

 Теоријата на скршени прозорци (англиски: Broken Windows Theory) е криминолошка теорија која тврди дека видливите знаци на неред, урбан распад и антисоцијално однесување создаваат средина која поттикнува потешки кривични дела и поголем неред.

Еве ги клучните аспекти на оваа теорија:

• Основа: Ако еден прозорец на зграда е скршен и не се поправи веднаш, набљудувачите ќе заклучат дека никој не се грижи и дека нема последици. Набрзо, ќе бидат искршени и останатите прозорци.

• Синџир на реакција: Теоријата сугерира дека помалите прекршоци (како графити, фрлање ѓубре, јавно пијанчење) ако се толерираат, водат до чувство на неконтролиран простор, што привлекува посериозен криминал.

• Примена: Формулирана од криминолозите Џејмс К. Вилсон и Џорџ Л. Келинг во 1982 година, оваа теорија често се применува во полициските стратегии за одржување на редот (community policing).

• Порака: Оваа теорија е идеја дека видливиот урбан распад создава чувство на небезбедност.

Накусо, теоријата вели дека поправањето на „скршените прозори“ (малите проблеми) веднаш, може да спречи ескалација на поголеми проблеми.